Διασκέδαση με το blog αϋπνία

Τον Ιούλιο του 2009 Grammatics μόλις είχα διοριστεί από τους καλούς ανθρώπους της DIS για το βραβείο μας, το δικό του Ερμή εναλλακτική μουσική, το βραβείο Ποσειδώνα. Μετάβαση προς τα εμπρός λίγο περισσότερο από ένα χρόνο και αυτή η απόκοσμη ζώνη Λιντς είναι σιγά-σιγά να συνηθίσουν â € ~ ζωή κανονική »και πάλι έχοντας ολοκληρώσει μόλις την τελευταία ημερομηνία της τελευταίας ποτέ tou τους r. DIS ζήτησε μερικές ερωτήσεις για να μάθετε ακριβώς γιατί Grammatics έχουν αποφασίσει να split.

Όπως Owen Brinley, το μεταξένιο, φωνή και το πρόσωπο της ομάδας, αρχίζει να πω μ ε, αυτός είχε ημερών από την παράλογη εναλλαγές της διάθεσης και για την τοποθέτηση του πανικού πάνω άνευ ls bil, αναρωτιέμαι αν πιστεύει ότι ήταν πραγματικά αξίζει τον κόπο.

"Έχετε μόλις dri nking για δύο εβδομάδες και να παίζουν κάθε βράδυ, τότε θα πάρετε πίσω και Compl πραγματικότητα etely ραπίσματα σας γύρω από το πρόσωπο, τα βασικά. τελευταία συναυλία μας ήταν πολύ καλή, αλλά εμείς είχε κάποια τεχνικά ζητήματα. Μέχρι το τέλος της συναυλίας όλα επεξεργαστεί αν και όλοι ήταν το τραγούδι των τελευταίων τραγούδια πίσω σε μας. Το πλήθος ήταν μεγάλη και t καπέλα, που κατασκευάζονται για αυτό, έτσι κάναμε τελειώσει σε ένα υψηλό ακόμα. "

Αφού έπιασε το Brist ol δείχνουν την προηγούμενη εβδομάδα, μπορώ να το πιστέψω εγώ. Η μπάντα παρέδωσε ένα deli τικό μείγμα παλιού και νέου υλικού, μετατοπίζοντας μεταξύ των επειγουσών κλήσεων του â € ~ υποχωρώ λιγότερο Fours »στο απογυμνωθεί οικειότητα της« σκληρής κόλπα κάποιου The Light ' «Καθ 'εαυτήν πρόκληση λαμβάνοντας υπόψη τις όχι και τόσο τέλεια σκηνή-pub που περιβάλλει s. Και πάνω απ 'όλα αυτά, φαινόταν να διασκεδάζει. Γέλιο από στιγμιαία glit όλων των κλάδων και αστειεύονταν απειλητικά για τη θέση τους οικονομικά, φαινόταν πολύ περίεργο Albu ιγ να σκεφτεί αυτή την ομάδα σύντομα θα πάψει να υπάρχει.

DIS: Έτσι, ο Όουεν, ποια είναι η reas πίσω από την πρόωρη αποχώρηση Grammatics »φαινομενικά;

Είναι απλά λίγο απ 'όλα για να είμαι ειλικρινής. Η «Krupt» [νέο τραγούδι και το ΕΚ τίτλος] και η T-Shirts που λένε «Grammatics είχε πτωχεύσει» ήταν μαζί μας με ένα κομμάτι μιας jo ke πραγματικά. Θα ήθελα να είναι ψέματα αν λέγαμε οικονομικά στοιχεία ήταν η μοναδική αιτία της μπάντας ήταν διάσπαση, αν και έχουν ένα σημαντικό στοιχείο. Όντας σε Grammatics Έχει εργασία με πλήρη απασχόληση για τα τέσσερα μέλη της μπάντας, αλλά ποτέ δεν πάει σε θέση να λαμβάνουν χρήματα προσωπικά από συναυλίες, περιοδείες και εμπορευμάτων, διότι εμείς 'Εχω οφείλεται τόσο σε διαφορετικά μέρη. Τα λάθη με τη διοίκηση και μόλις μας n ot είναι πολύ καλή με την επιχειρηματική πλευρά των πραγμάτων έχουν σημάνει ότι έχουμε μόλις είχε στοίβες και σωρούς των τιμολογίων για την αποπληρωμή. Η πίεση του ότι isn'tav καμψη αγώγιμο περιβάλλον για να γράψει και να είναι δημιουργικοί in.

Εμείς havenâ € ™ t έχουν ισχύ d για να χωρίσουν. Αλλά αν είχαμε συνέχισαν να παλεύουν για την, συνέχισε να προσπαθεί και την καταπολέμηση o ur πορεία προς τα εμπρός με αυτό το συγκρότημα και ανάγκασε τους εαυτούς μας να είναι αρκετά δημιουργικός να Fini sh το δεύτερο άλμπουμ με όλες τις οικονομικές πιέσεις σε μας, θα θέλαμε να somethin ζ οποία ήταν κατώτερης σε σχέση με το πρώτο άλμπουμ και πραγματικά δεν ήθελε να προκαλέσει βλάβη στο πίσω μέρος κατάλογο των τραγουδιών που έχουμε.

Ένας άλλος λόγος που έχουμε χωρίσουν i s γιατί οι μισοί το συγκρότημα θέλει να ζήσει στο Λονδίνο και το ήμισυ του συγκροτήματος θέλουν να ζήσουν σε Λιντς. Δεν νομίζω ότι κανείς στη ζώνη είναι πρόθυμη να το κάνει με μισή καρδιά ενός δ το χρόνο που μας οδηγεί να γράψει και να οργανώσει ένα τραγούδι, δεν θα μπορούσα να δω t εργασίας. Συν το κόστος των ανθρώπων που επιστρέφουν για πρόβες και λαμβάνοντας εξοπλισμός σε όλη τη χώρα είναι απλώς γελοίο. Πιστεύω ότι όλοι στην μπάντα θα prob επιδέξια συνεργαστούν μεταξύ τους και πάλι στο μέλλον, σε κάποιο σχήμα ή μορφή, αλλά δεν είναι τόσο Grammatics.

Ευτυχώς είναι όλα τελείωσε το είδος ευτυχώς όμως. The overwhel ming υποστήριξη που έχουμε λάβει από fanbase μας μέσω Ενέχυρο Μουσική (fundi μουσική ng ιστοσελίδα) είναι αισίως πρόκειται να δένουν όλα αυτά τα οικονομικά προβλήματα. Είμαστε ακόμα είδος ευφορίας και συγκλονισμένοι ότι η απάντηση [στην αποχαιρετιστήρια ΕΚ] ha Ηταν ό, τι έχει, γιατί ειλικρινά δεν πίστευα ότι κάποιος θα φροντίδα.

DIS: I s τίποτα εκεί που μπορεί να έχετε κάνει διαφορετικά, αν είχατε τη σειρά σας και πάλι;

The πράγμα με Grammatics είναι ότι είχαμε πάντοτε τη στάση ότι, εφόσον η mu sic βγαίνει εντάξει εμείς δεν ενδιαφερόμαστε για οτιδήποτε άλλο. Αλλά την ίδια στιγμή, ακριβώς απλά πράγματα που πρέπει να κάνει, όπως μόλις πήραμε καμία mo νέυ θα πρέπει να έχετε αγοράσει το δικό του λεωφορείο - είναι προφανές πράγμα, αλλά αυτό πρόκειται να σας κοστίσει μια περιουσία αν δεν αγοράσει το φορτηγό σας. Αλλά εγώ donâ € ™ t γνωρίζω πραγματικά ...

DIS: Λοιπόν, τι γίνεται στη συνέχεια στ ή Όουεν Brinley; Έχετε κάτι άλλο παραταχθεί;

Είναι ένα πραγματικά δύσκολο ερώτηση ακόμα, επειδή, ακόμη και σήμερα, πολλοί μου μέρα καταλαμβάνεται κάνει Gram matics πράγματα, σχετικά με την επιχειρηματική πλευρά των πραγμάτων ή κάνω πολλές συνεντεύξεις αυτή τη στιγμή. Grammatics είναι ακόμα στο μυαλό μου. Χρειάζομαι αυτό το κενό να εμφανίζεται στο μου ζωής, όπου υπάρχει ένα μεγάλο μεγάλο κενό. Θα πρέπει να κάνουμε κάτι για να αισθανθεί goo δ για τον εαυτό μου ως άτομο. Κρατάω συνεδρίαση κάτω με μια κιθάρα και αρχίσει να προσπαθεί t o γράψω κάτι και δεν αισθάνεται δεξιά ακόμα. Δεν υπάρχει αρκετή απόσταση μεταξύ εμού και Grammatics.

DIS: Έλα τότε, στο στυλ του Big Brother, ας τα κομμάτια σας καλύτερα ...

Έχω τρία ή τέσσερα πιο αγαπημένες αναμνήσεις. κοινές top-τις πιο αγαπημένες μου μ emories είναι οι εκδρομές που κάναμε με Rolo Tomassi και τράβηξα Εκτός από τα άλογα. Thos ε τρεις ζώνες, καθώς και επί της οδού: όλοι είμαστε πολύ πολύ καλοί φίλοι, έτσι ότι ήταν απολύτως καταπληκτική από την αρχή μέχρι το τέλος. Ειδικά όταν φτάσαμε James (Brown, dodgy κουτσές ηχείο-stack-ορειβάτης και κιθαρίστας, τράβηξα χώρια από Hors es) έξω από το νοσοκομείο και κατάφερε να ενταχθεί στην περιοδεία.

Ένα άλλο ήταν το «Bloctob ξενάγηση er «κάναμε την υποστήριξη Bloc Party. Πήραμε ένα κομμάτι από μια γεύση από το μεγάλο χρονικό διάστημα σε εκείνο τον γύρο. Ήταν πραγματικά συγκινητικό ότι ήταν αρκετά μεγάλο οπαδοί της απαγόρευσης d για να μας πάρει μόνο ως μοναδικό στήριγμα. Εμείς δεν θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά να κάνει η ξενάγησή μας έχουμε ren't πρόκειται να πάρει οποιαδήποτε υποστήριξη περιήγηση από την ετικέτα σε αυτό το στάδιο, και χωρίς ακόμη και γνωρίζοντας ότι οι Bloc Party διασφάλισε ότι έχουμε αρκετά μεγάλη αμοιβή να είναι σε θέση να το κάνουμε. Κανονικά θα έχετε quid πενήντα μια νύχτα που υποστηρίζεται σε μια μεγάλη περιοδεία και να κάνετε αυτό για το προνόμιο να παίζουν για τους οπαδούς τους, αλλά αυτό δεν ήταν, όπως αυτή της Αλ l. Ήταν τόσο καλός για εμάς και προφανώς, να κάνει 23 ημερομηνίες, παίζοντας σε χιλιάδες των ανθρώπων που κάθε βράδυ θα είναι ένα πολύ αξέχαστη εμπειρία για την απαγόρευση δ σαν κι εμάς!

Και το τρίτο είναι το να κάνουμε το άλμπουμ και πηγαίνοντας μακριά για να κάνει τα φεστιβάλ τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού πριν από την τελευταία (2008). Ήμασταν σχεδόν αυτοκτονώντας παραμονή ry Σαββατοκύριακο, τρελός και στη συνέχεια να επιστρέψει στο στούντιο και να πάρει πίσω κάτω την καταγραφή. James Kenosha, ο οποίος συνέταξε ό, τι έχουμε κάνει είναι, επίσης, l IKE το πέμπτο μέλος της μπάντας και θα ας προσπαθήσουμε οτιδήποτε στο στούντιο . Χωρίς αυτόν και να είναι σε θέση να καταγράψει στο στούντιό του δεν νομίζω ότι θα έπαιρνα hav ε ήταν σε θέση να κάνουν τα αρχεία που έχουμε, έτσι ώστε να είναι άλλες τονίζουν μου.

Το F arewell ΕΚ από Grammatics, KRUPT, είναι διαθέσιμο σε περιορισμένη έκδοση μόνο μέσω Ενέχυρο Μουσική

Τραγούδια του:

1. Stalinesque
2. Cedars-Sinai
3. Εκκλησία της Μεγάλης είμαι
4. Mutant Reverb
5. $ $ KRUPT

Ακούστε ένα αποκλειστικό κομμάτι από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εδώ:

Photo από τον Paul Gregory από το σε Φωτογραφίες του Grammatics τελικό δείχνει στο Κωφών Institut e στο Μάντσεστερ

West, εν τω μεταξύ, πραγματοποιείται το "Runaway" και είπε φιλάθλους », Ας κάνουμε μια πρόποση για την καθάρματα." Αυτός ψημένα σε ποικιλία ατύπωτος ομάδες. πολύ περίεργο άλμπουμ; Μια μικρή, αλλά εξακολουθεί να έχεις μια ισχυρή γύρο μετά την εκτέλεση των χειροκροτήματα.

(Ακόμα κι αν μερικοί άνθρωποι στο Σαλόνι παρατηρήσει booing στο ακροατήριο.)

Lady Gaga σάρωσε τα βραβεία, κερδίζοντας μια ποικιλία τιμά συμπεριλαμβανομένων των βιντεοταινιών της χρονιάς για το "Bad Romance". Αποκάλυψε τον τίτλο το νέο της άλμπουμ, το "Born αυτό τον τρόπο." Η τελετή μεταδόθηκε ζωντανά από το Nokia Theatre στο Λος Άντζελες.

Υποδοχής Ch elsea Handler έκανε μια αξιοπρεπή δουλειά, κερδίζοντας πόντους για μια προ-ηχογραφημένων σκίτσο για το άνοιγμα χαρακτηρίζει Lindsay Lohan.

Ζυγίζεται σε: Μετά την εμφάνιση της Κυριακής, είστε Team Taylor ή Νίκη της Ομάδας Kanye;

Εδώ είναι μια πλήρη ανακεφαλαίωση του 2010 Βραβεία MTV Video Music.

***

Pre-show τονίζει περιλαμβάνονται Ακριβώς σε Bieber, Spandex-επενδυμένα απόδοση από Nicki Minaj και τις αναπόφευκτες τρελή TUP ge από Lady Gaga. Το Alexander McQueen νυφικό περιλαμβάνει μια κόμμωση, κάπως μια ιταλική ζωγραφική και, καλά, απλά κοιτάξτε την φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το pag ε.

Επίσης, Ke $ ha φοράει ένα φόρεμα φτιαγμένο από μια σακούλα σκουπιδιών. Το περίεργο μέρος; Είναι πράγματι φαίνεται αρκετά καλό.

Η παράσταση ξεκινά με μια παράσταση από Eminem, ο οποίος τραγουδά "δεν φοβάται". Rihanna ανεβαίνει στη σκηνή φορώντας ένα άσπρο getup φούστα σε συνδυασμό με την καταπολέμηση της μπότες και TR ansition σε "Αγάπη τον τρόπο που το ψέμα».

Δεν είμαι πολύ σίγουρος για εμφάνιση του Rihanna. Εκτός από τις προαναφερθείσες Tutu, αυτή είναι φανταχτερά κόκκινα μαλλιά. Θα της δώσει το πλεονέκτημα της αμφιβολίας. Ίσως να παίζει έναν χαρακτήρα.

9: ǧ - Lindsay Lohan κάνει μια καμέα σε ένα προ-filme δ τομέα και ενθαρρύνει υποδοχής Chelsea Handler να ενεργήσει της μαζί. "Νομίζετε ότι wa κανέναν ων να συνεργαστεί με έναν μεθυσμένο; Πάρτε το από μένα. Δεν κάνω », λέει ο Λόχαν.

Handler θέτει ως Lady Gaga στο openin της ζ μονόλογος, που συνοδεύεται από "Bad Romance" χορευτές backup και αθλητικών μια εκλεκτική getup.

Handler μας λέει ότι είναι η πρώτη ime t σε 16 χρόνια ότι μια γυναίκα έχει φιλοξενήσει το VMAs. Handler ενθαρρύνει όλους να να είναι σε χειρότερη συμπεριφορά τους. «Δεν είμαι, επίσης, σε αντίθεση με τη χρήση των όπλων σήμερα το βράδυ», λέει. Η εισηγήτρια προτρέπει Taylor Swift t o τρελαθούν.

Το κοινό πηγαίνει τρελλή όταν Handler αναφέρει την «Jersey Shore" κόσμος είναι στο σπίτι. απάντηση Handler του; "Μην χειροκροτούν. Είναι ο λόγος του MTV δεν παίζει vi σας deos. "

Handler, λέει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα έφηβος αστέρι Justin Bieber είναι να συγχέεται με ένα 28-year-old le sbian.

Μέχρι τη στιγμή που για το 2010 MTV Video Music Awards ολοκληρωθεί έως αργά το βράδυ της Κυριακής, συνολικά 16 βραβεία θα δοθούν στα διάφορα νικητές στην επίδειξη. Το πιο περιζήτητο Moonman είναι, βεβαίως, το βραβείο για το Βίντεο της Χρονιάς , το clip που personifie s το ύψος του μεγαλείου μουσικό βίντεο για τους τελευταίους 12 μήνες. συγκομιδή του τρέχοντος έτους περιλαμβάνει έξι εμείς ll-άξιους υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένου του Bob "Αεροπλάνα," 30 Seconds to Mars »,« βασιλιάδες και βασίλισσες », της Φλωρεντίας και της Μηχανής" Dog Days Are Over "του Eminem" δεν φοβάται "και ένα ζευγάρι των βίντεο κλιπ από την Lady Gaga (" Bad Romance "και" Τηλέφωνο "). Δεν έχει σημασία ποιος κερδίζει, ο νικητής θα συμμετάσχει μια κλειστή λέσχη που περιέχει μερικά από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες των τελευταίων τριών δεκαετιών (συμπεριλαμβανομένης της Madonna, Britn ey Spears, Eminem, Aerosmith, οι Green Day, Halen Van και Sinéad O'Connor).

Αλλά δεν παρουσιάζουν τα βραβεία είναι τέλεια. Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών έχει παραδοθεί από τον Oscar ες για την καλύτερη εικόνα για τους ομοίους του forgettable Σκέψεις όπως «Shakespeare in Love", "Crash", "Κράμερ εναντίον Κράμερ" και "Σικάγο." Το dudes από Steely Dan έχει ένα Grammy για το άλμπουμ του Ye ar για δύο ενάντια στη φύση. «Everybody Loves Raymond" κέρδισε ένα ζευγάρι Emmys για τη σημαντική σειρά κωμωδίας. Υπάρχει ε είναι πάντα κάποια λάθη, και τα MTV Video Music Awards δεν έχουν ανοσία στην m. Έτσι, ελέγξτε την παρακάτω λίστα όλων των clip που έχουν κερδίσει Βίντεο του Ye ar, κατά σειρά από το πιο λυπηρό στο απολύτως αδιαμφισβήτητη.

Jamiroquai , "Εικονική παραφροσύνη" (1997)
Αν η έννοια της ιογενούς βίντεο ήταν γύρω στο 1 ᚥ, Jamiroquai του "Virtual Insanity" θα γίνει ένα πολύ-πέρασε-γύρω χτύπησε και στη συνέχεια θα έχουν εξαφανιστεί μέσα σε τρεις ημέρες (δυστυχώς, οικιακή χρήση της Inte rnet ήταν ακόμα αρκετά εκκολαπτόμενη). Είναι οπτικά ενδιαφέρουσα σε Πως το-που-pull-it-off; είδος του τρόπου, σίγουρα, bu t τόσο το συγκρότημα και το τραγούδι έχουν πέσει τελείως από το κράσπεδο, στο μέτρο του rel evance ανησυχεί. Ο νικητής το 1997, ίσως θα έπρεπε να του Beck "Η νέα ρύπανση" ή δεν υπάρχει αμφιβολία για "μη μιλάτε".

Neil Young, "Αυτή η σημείωση της For You" (1989)
Ο Neil Young είναι μεγάλη - ένας ζωντανός θρύλος, εάν ποτέ υπήρχε w ως μία. Αλλά μήπως κανείς θυμάται τίποτα για όλα αυτά;

Τα αυτοκίνητα, "ίσως να σκεφτείτε" (1984)
Δεν έλλειψη σεβασμού προς τα αυτοκίνητα, αλλά αυτή κτύπησε κατά κάποιο τρόπο του Michael Jackson "Thriller". Επιχείρημα πάνω.

Don Henley, "Boys of Summer" (1985)
Ήταν μια μεγάλη υπόθεση το '85, αν και cache Henley έχει ξεθωριάσει στο τέταρτο του αιώνα μετά τη νίκη του. "Τα αγόρια του καλοκαιριού« αισθάνεται αόριστα νοσταλγία, αλλά κυρίως θ t ακριβώς το είδος των κάθεται εκεί.

INXS, "Ανάγκη σας απόψε / μεσολαβήσει" (1988)
Έχει κάθε μπάντα που υπέστη τη μεγαλύτερη πτώση ιστορία από INXS; Ήταν κυριολεκτικά η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο για ένα stret ch τρέχει στο τέλος της δεκαετίας του '80, όμως ποτέ δεν πήρε μια μεγάλη επιστροφή ή ακόμα και ένα πλάνο στο ειρωνικό πολιτισμό t κατάσταση. Είναι κρίμα, επειδή οι περισσότεροι από πίσω κατάλογό τους είναι εκπληκτική, αν και "You Need Tonight" είναι μια αρκετά αδύναμη βίντεο στη συλλογή τους.

Sinead O'Connor, «τίποτα δεν συγκρίνει 2 U" (1990)
Θα πρέπει να δώσουμε στηρίγματα O'Connor για αυτό το βίντεο, το οποίο είναι literall y απλά μια στατική πλάνο του προσώπου της, αλλά ακόμη και τώρα είναι είδος δύσκολο να καθίσει μέσω (επειδή δεν θ t είναι κακό, αλλά επειδή είναι ανησυχητικά ειλικρινείς). Πλέον, αυτό θα πρέπει να έχουν χάσει εντελώς την Μαντόνα "Vogue", το οποίο ορίστηκε επίσης το 1990.

Christin Aguilera, Lil 'Kim α, Mya και Pink, "μαρμελάδα εσπεριδοειδών Lady» (2001)
Ήταν φοβερό κατά τη χρονική στιγμή και εξακολουθεί να φαίνεται αρκετά ζεστό, αν και "Lady Marmalad e" χάνει πόντους για να είναι μια κάλυψη αλλά και για να συνδεθεί με το «Moulin Rouge».

Van Halen, "Right Now" (1992)
Μια άλλη ενδιαφέρουσα ιδέα ότι w όπως και τότε διακωμώδησε στη λήθη και δεν καθυστερήσει, καθώς σήμερα. Αυτό το βίντεο θα ήταν μια t τουλάχιστον 73 τοις εκατό πιο φοβερό αν ο David Lee Roth είχε εμπλακεί (αν και είδος αυτό της Tru ε όλων των μουσικών βίντεο, είναι αλήθεια).

Dire Straits, "χρήματα δεν είναι τίποτα» (1986)
Το animation είναι προφανώς χρονολογείται t Hough εξακολουθεί να διατηρεί ορισμένες από τις trippiness του. Ωστόσο, αυτό έπρεπε να έχει κερδίσει απλά επειδή έχει το "Θέλω το MTV μου» γραμμή σε αυτό, έτσι;

Aerosmith, «Cryin '" (1994)
Aerosmith είχαν πάντα μεγάλη βίντεο, αλλά «Cryin '" είναι ίσως η πλέον αδύναμη από τη συλλογή που βγήκε της πάρετε μια λαβή (συμπεριλαμβανομένου του "Crazy" και "Livin 'on the Edge"). Ακόμα, ότι πυροβόλησε τα χρήματα στο τέλος είναι αρκετά σταθερή.

REM, "Losing My Religion" (1991)
Αυτό το clip ήταν ανεξήγητο wh en έκανε το ντεμπούτο του και εξακολουθεί να φαίνεται αρκετά αρκετά περίεργο σήμερα το άλμπουμ. Γεμάτο σχολή τέχνης γνέφει, περίεργο φωτισμό και σόλο μαντολίνο, "Losing My Religion" είναι ένα από τα αρκετά περίεργο πάπιες albumer σε χιλ. Είναι συγκεκριμένο σύλλογο, αλλά παίρνει πόντους γιατί πολύ προέβλεπε την Εναλλακτ ive επανάσταση που θα κανόνα, η VMAs όλη αρχές της δεκαετίας του '90.

Britney Spears, "Piece of Me" (2008)
Δεν υπάρχει τίποτα λάθος με το "Piece of Me", αλλά καταλήγει σε τα μέσα της συσκευασίας μόνο και μόνο επειδή Spears έχει τόσα πολλά άλλα καταπληκτικά tha βίντεο t είναι σαφώς ανώτερη από αυτήν. Όταν Spears κέρδισε το 2008, ήταν ακριβώς όπως wh en Scorsese κέρδισε τελικά Καλύτερη εικόνα για το "The Departed".

Eminem, "χωρίς Me" (2002)
Βλ. ανωτέρω, αν και αυτό είναι κυρίως επειδή εδώ "The Real Slim Sha dy "- άλλα βίντεο του Eminem του νικητή Έτος - είναι τόσο πολύ καλύτερα.

Πανικός! At The Disco ", γράφω αμαρτήματα Δεν Τραγωδίες» (2006)
Μια αριστερή -Πεδίο επιλογής που εξακολουθεί να μοιάζει με τίποτε άλλο στα μουσικά βίντεο, πανικός! κατά την Disco συνετρίβη το κόμμα με παράξενα τραγούδια τέχνη emo τους, αλλά αποδείχθηκε ότι ανήκε εκεί.

Οι κολοκύθες συντριβής, "Απόψε, απόψε" (1996)
Ένα μεγάλο κινηματογραφικό όραμα για ακριβώς όπως επικό τραγούδι, "Απόψε Tonigh t "φαίνεται ακόμα καταπληκτικό σήμερα και επίσης παίρνει bonus πόντους για την αποστολή της καριέρας του Jona από το Dayton και Valerie Faris (το ζευγάρι πίσω "Little Miss Sunshine") στη στρατόσφαιρα.

Madonna, "Ray of Light" (1998)
Madonna fi Nally κέρδισε το 1998, μετά την άρνηση για χρόνια, και αυτή δεν θα μπορούσε να πάρει μια καλύτερη στιγμή για να το κάνουμε. "Ray of Light" εξακολουθεί να αισθάνεται μπροστά από την εποχή του 12 χρόνια αργότερα, και τα απίστευτα κινητική κλιπ παραμένει μια απίστευτη οπτική επίτευγμα.

Green Day, "Boulevard του Broken Dreams" (2005)
Αυτό ήταν ένα παράδειγμα το δικαίωμα βίντεο για το σωστό τραγούδι, τη σωστή στιγμή. Λίγα πράγματα κατέλαβε την ze itgeist τον τρόπο "Boulevard του Broken Dreams" ήταν και παραμένει ένα πολύ καλό παράδειγμα του τι επρόκειτο όπως να ζήσει στην Αμερική το 2005.

Rihanna, "Umbrella" (2007)
Μόνο «Hey Ya» κυριάρχησε στην ποπ κουλτούρας τοπίο περισσότερο αυτή τη δεκαετία, έτσι ακόμα κι αν υπάρχει ε ήταν άλλα βίντεο υποψήφια το 2007, αυτό δεν ήταν ποτέ σε διαγωνισμό.

OutKast, "Hey Ya" (2004)
Βλέπε παραπάνω.

L auryn Hill, "Doo Wop (Αυτό το πράγμα)" (1999)
Lauryn Hill πήρε τα πάντα με το σόλο άλμπουμ της, συμπεριλαμβανομένου και ου Είναι βίντεο. Η επίδραση split-screen δημιουργεί αρκετά ακριβώς αποπροσανατολισμός να ζητήσει m ultiple προβολές, καθώς και τα δεύτερης και τρίτης φορές γύρω από ανταμείβονται με νέα λεπτομέρειες και απίστευτη κινηματογραφική λοφίο.

Missy Elliott, "Είναι Εργασία" (2003)
Κανείς δεν κάνει μια οπτική σε μπουφέ, όπως Missy, και αυτό το βίντεο διαθέτει super-cool χορό, περίεργα αποτελέσματα, μία drop-in fr om Timbaland και κάποια τρελά μέλισσες. Τι δεν είναι να αγαπήσει;

Eminem, "The Real Slim Shady" (2000)
Είναι η καλύτερη δήλωση του σκοπού της πιο σημαντικό μουσικό του 21ου αιώνα έχει παραχθεί. Φυσικά και έπρεπε να κερδίσει.

B eyoncé, "Ενιαία Κυρίες (Βάλτε ένα δαχτυλίδι σε αυτό)" (2009)
Ο Kanye δεν ήταν λάθος.

TLC "Καταρράκτες" (1995)
«Καταρράκτες» είχε τα πάντα: Μια μεγάλη σειρά από αφηγήσεις, ένα groovy τραγούδι, δροσερό SPE σιευθεί εφέ και ένα μήνυμα.

Peter Gabriel, "Sledgehammer" (1987)
Ενώ το animation για "χρήματα δεν είναι τίποτα" έχει ξεθωριάσει την πάροδο του χρόνου, το γ Διάταξη που τροφοδοτούνται pyschedelia του clip Γαβριήλ εξακολουθεί να είναι αρκετά mindbending σήμερα. Πιστεύεται από πολλούς για να είναι μεταξύ τα καλύτερα μουσικά βίντεο που έγινε ποτέ, και όπως ορισμένες από αυτές άλλους μεγάλους ("Thriller" και "Smells Like Teen Spirit" μεταξύ τους), θα δείτε μόνο ms για να πάρετε καλύτερα με την ηλικία.

Pearl Jam, "Jeremy" (1993)
Με βαθιά αφήγηση, τις εικόνες σχολείο τέχνης και shocki ng φινάλε, "Jeremy" ήταν τόσο καλό που οι Pearl Jam κλείστε λήψης βίντεο για σχεδόν μια δεκαετία. Όχι μόνο δεν "Jeremy" ολοκληρώσει όλα ένα mus ic βίντεο πρόκειται να κάνει (να αναφερθεί το τραγούδι μια αφήγηση, δείχνουν τι η ζώνη αντι ΤΙΚΑ, διαφημίζουν το άλμπουμ), αλλά δημιούργησε επίσης μια συζήτηση γύρω από τη βία θ τα σχολεία ν και την ψυχολογική επιπλοκές της παιδικής ηλικίας. Πολύ καλό για να ignor ed, "Jeremy" είναι το καλύτερο βίντεο για να είναι πάντα απονεμηθεί το moonman για το Video of the Year.

Τι νομίζετε ότι μεγαλύτερο Βίντεο της Χρονιάς χτυπήματα και χάνει είναι; Ενημερώστε μας στα σχόλια!

Η 27η ετήσια MTV Video Music Awards θα μεταδοθούν ζωντανά από το Nokia Theatre στο Λος Άντζελες στις 12 Σεπτεμβρίου στις 9 μ.μ. ET. Οι ανεμιστήρες μπορεί να πάει να VMA.MTV.com (ή tex t VMA στο 97979 για συνδρομητές Verizon) να ψηφίσουν για τους νικητές από τώρα, μέσω 12 Σεπτεμβρίου.

Ετικέτες Beyonce , Britney Spears , Jamiroquai , μαργαριτάρι-μαρμελάδα , βίντεο , βίντεο -Μουσική-βραβεία , VMAs

είναι δευτεροετής φοιτητής καστανιάς CD για την Ετικέτα και Επιστροφή στο Piano Trio Μορφή Χαρακτηριστικά Ντάγκλας Dezron και Neal Smith

Διαθέσιμο 28 Σεπτεμβρίου

Όταν ένας νεαρός μουσικός κάνει μια συγκλονιστική debu t, είναι μια στιγμή που είναι συναρπαστική και όμως επίσης γνωστό παρόμοια πυροτεχνήματα flash με την άφιξη της κάθε διαδοχικής rodigy p. Αλλά όταν η μουσικός επιτυγχάνει πραγματική εικόνα, μέσα από το ταλέντο ενημερώνονται από εμπειρία, και ανυψώνει το έργο του σε μια υψηλότερη σφαίρα της επίτευγμα, που είναι η εκ νέου al ορόσημο, σπάνια και αξεπέραστο.

Αναμφισβήτητα, Cyrus Καστανιά πέρασε ότι τα έτη γραμμή πριν. Αλλά με την κυκλοφορία του άλμπουμ του αργότερο, Ταξίδια, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί σε όλα: Ο επιβεβαιώνει τη θέση του ως καλλιτέχνη μεταξύ των μουσικών, χάρη στην κυριότητά του ένα από τα πιο ενδιαφέρουσες μορφές της σύγχρονης μουσικής.

Το τρίο πιάνο είναι μόλις μια νέα γ ΝΝΟΙΑ στην τζαζ. Σίγουρα Καστανιά έχει καθιερωθεί ως ένα γιγάντιο στο ότι για rmat, through albums stretching back to his 1990 debut Nut and in countless appe arances at clubs, concert halls and festivals throughout the world. Even so, Jou rneys, his sophomore release for the Jazz Legacy Productions label, marks a wate rshed moment in his ongoing growth as a pianist, composer and bandleader.

“This is a trio record, as opposed to a piano trio record,” he points out. “On many piano trio rec ords, the bassist and drummer are in the background, mainly in the role of accom paniment. They may get a solo here or there, but it's pretty much the piano in the forefront. Journeys is more interactive. If you listen carefully, it's about three gentlemen paying close attention to each other. Each of us is listening to the others, reacting and wo rking together for what I believe is the unique sound of this particular unit.”

The lineup on Journeys is equipped fully for that challenge. Chestnut has played frequently wi th both bassist Dezron Douglas and drummer Neal Smith, who have also worked toge ther on other projects. They came to the Journeys sessions with specific knowled ge of how their combination would work and in peak condition to transform each t rack into a showpiece of empathetic improvisation within the structure of the tu ne.

On this date, then, Chestnut knew that his role as “leader” carries an almost contradicto ry meaning. It's a lesson he learned from the mentors who helped him mobilize the knowledge he picked up at the Berklee School into a skill set that was relevant to the way t he best artists interacted in performance. None drove that lesson home as clearl y and passionately as Betty Carter, particularly on one gig that Chestnut rememb ers vividly playing with her even now.

“We were playing 'If I Were a Bell' at Kimball's East in Emeryville, California,” he says. “I w as just playing the Miles Davis arrangement, note for note. Afterwards, she call ed me into her dressing room and said, 'I did not bring you here to play something I heard 40 years ago. I don't need to hear it again. I've been there. I know it better than you. You need to create som ething different.' I carry that lesson deep within me, to always find something new, a differe nt way of playing something. I dig consistency, but I'm never satisfied with playing 'as usual.'

“If I did,” he concludes, with a laugh , “Betty Carter would come back and get me!”

The late and legendary singer can rest easy, as Journeys unfolds into a dance of beautifully crafted material and understated ye t often electrifying invention. This is perhaps clearest on “Lover,” the sole track not writt en by Chestnut; because its structure and melody are so familiar, it's easy to appreciate how inspired D ouglas' line is, from its slipping in and out of double time to the path it threads through th e descending chords of each verse. Meanwhile, Smith allows the bass and piano to play off of each other by holding down a steamy, simmering beat—and then doubl ing the momentum as Chestnut begins stretching out, with a perfectly placed hi-h at pulse.

The bar stays high on the original material too. Many of Chestnut's works feature so phisticated chord changes and harmonies. But whether amplifying on the opening m otif in the breezy “Flowers on the Terrace” or teasing the gentle tensions which play between major and minor on the waltz-time “Eyes of an Angel,” they all stem from a fundamental melod ic concept, which illuminates a path for improvisation while also keeping the re sults open to appreciation at every level of listening.

“I like to construct me lodies that tell stories, based on what I've seen, what I feel and what I hear,” Chestnut explains. “If I c an connect to what I'm playing, then I'll be able to share it. That's why you may think that some of what I do seems simpl e, but when you get into it, it's not as simple as you think.”

Take, for example, the title cut, an emotiona lly complex tune, yet so clear in its communication that it's easy not to notice the time sign ature. “It's in 5/4,” Chestnut says. “Now, sometimes you hear 5/4 pieces that seem like they're supposed to sound like t hey're in 5. But my effort here was simply to create a journey. It wasn't like, 'Okay, I need something in an pretty odd a lbum meter.' 'Journeys' just happens to be in 5/4, but that's not so important; this is how the music came to me, and the meter is just a gateway toward how to understand it.”

The idea of receiving rather than composing this music is critic al to Journeys. More broadly, it reflects how Chestnut's creative and personal sides are drawi ng closer, even blending inseparably. For example, it's no accident that the minor feel in the opening section of “New Light” blossoms unexpectedly into a major tonality as the solos begi n on the verses. “'New Light'—that's it,” he observes. “We don't live in darkness. Even if there's a rainstorm and the clouds make the sky black, the sun still f inds a way to peek through. It's not just about major, minor, augmented and diminished tonalit ies; it's about how they relate to you. How do they feel?”

It's also a sign of Chestnut's deeper understanding of his role as a leader. “A good l eader always listens,” he insists. “Sometimes you have to put your foot on the gas and steer, but sometimes you have to back up and let everybody be who they are. Time and e xperience have got me to the point where I need to let the musicians be who they are. Ultimately the best results are when you challenge the cast around you not to just play the notes on the paper but to use their hearts, minds and spirits to contribute. On Journeys, I wanted Neal to be Neal. I wanted Dezron to be Dezr on. And I tried to be me.”

Chestnut's journey, to borrow his title, remains unfinished. It has taken him fro m childhood performances on piano at church in Baltimore through formative work with Jon Hendricks, Terence Blanchard, Donald Harrison, Wynton Marsalis and the aforementioned Betty Carter through a catalog of his own albums and collaboratio ns. These range from a gospel collaboration with the spectacular operatic virtuo so Kathleen Battle to celebrations of the Peanuts comic strip and Elvis Presley to his debut on film in Robert Altman's Kansas City.

Yet the Journeys appellation doesn't stand on the found ations of what he has accomplished. “This record is about life … my life, not necessarily as it was but what has yet to be,” he says. “Every piece is a story based on what I've felt or heard. There ar e introspective stories, stories of fun, stories of brief sadness and always as tory of triumph.”

But on reflection, he adds, “And it's not just my journey. It's anybody's journey through life, looking forward to yo ur next destination, wherever that is. The journey of life is happy and sad, it's frivolous, i t's serious … It's everything. I hope that people will think of it as something they can listen to and find solace or insp iration, whatever they need.”

WeebertyJeeberty says:

“Personal bias: I own every Dir en grey album going way back to the [late] '90s.”

If that's true, then you know what they sounded like way back then, when they had tracks like Jealo us, Garden, Yurameki, Yokan, Taiyo no Ao; back then they were more comparable with Malice Mizer, a sort of light sparkly pop… not really something that would go over well with their cu rrent more metal-oriented fanbase. But not -all- of their past is like that. The re's some great gems across Macabre, Kisou, and Vulgar. Songs they could easily perform in the states without losing an ounce of testosterone.

Embryo, Mushi, 24 Cylinders, Re d [em], Drain Away, Kasumi, Marmalade Chainsaw, Mr. Newsman, Filth, Gyakujou Tan nou keloid Milk, Hades… these are all still awesome songs that, despite their age, do not scre am “Visual Kei” outright. It's sad that we never get to hear any of these on US tours, and then there's The Pledge and Namamekashiki A nsoku, which weren't old songs but from Marrow of a Bone, and they still haven't played them live.

If someon e like you should ever get a chance to interview the band, you should bring thes e up… If fans went nuts for Rasetsukoku and ZAN, you know they'd go just as equally nuts for those other son gs.

Posted On: Friday, Sep. 10 2010 @ 5:24PM

It's just a short few weeks 'til Guitar Hero: Warriors of Rock releases after its debut at this year's E3. We've written a pair of previews previously covering most of the features of the game – from the new star challenges to the story mode's epic campaign and bizarre supernatu ral powers. So at last night's Guitar Hero event at San Francisco's DNA Lounge, I got in early and put Guita r Hero: Warriors of Rock to the only real test that matters: I played whatever s ongs stuck out to me for about an hour to see what happened.

Soundgarden – Black Rain: This is easily the song in Guitar Hero: Warriors of Rock I was most curious about, given the band's sudden return after a 14 year hiatus playing a strin g of shows and headlining Lollapalooza. The verdict? As a song, it's a sort of mid-level Badmo torfinger – it's no Jesus Christ Pose or Outshined, but it's up there with, say, Holy Water or Room a Thousand Years Wide. As something to play in Guitar Hero, it's… well, kind of boring, from a guitar perspective. Mid-tempo hard rock songs seem to have the most trouble working in Guitar Hero unless they're lead-heavy, and Black Rain is, unfortunately, an example of that.

The Vines – Get Free: This is a great, high energy song that seems li ke it'll be popular at your Guitar Hero parties for a couple of weeks then quickly fade away. It's fun to play and the song itself is hook-y as hell (don't be surprised if you find yourself humming the chorus afterwards), but it's radio pop songwriting and feels like it shows its hand early. Wat ch out for the those quick chord changes.

AFI – Dancing Through Sunday: A lot of old-school AFI fans started hating the band around the time Sing the Sorrow came out, but songs like Dancing Through Sunday off that record demonstrate why it was premature to write them off so quickly (besides, Crash Love was their tru ly awful album). It's fast with punk-infused note highways that feel best downpicked but also has some great leads that should present a decent level of challenge to boot, an d good luck finding someone to sing it well – it's awfully screamy.

APC – The Outsider: A great example of how good Neversoft's hammer-ons and pull-offs have gott en in Guitar Hero since last year's Guitar Hero: Metallica. There are a ton of hammer-on passa ges in The Outsider at pretty odd album time signatures and the song is still a lot of fun to play, finger gymnastics notwithstanding. It's nice to see hard to play songs in Guitar Hero that aren't solely dependent on blistering speed, much like it's often nice to hear great guitar ists that don't depend on ridiculously fast scales.

Pantera – I'm Broken: I had to play Pantera, because it's Pantera in a Guitar Hero game. I'm Broken isn't the obvious song – something like Cemetary Ga tes seems more mainstream friendly – but it's actually a lot of fun to play, and Dimebag's unconventional solo is hard wit hout relying on speed everywhere

Nine Inch Nails – Wish: If I'm being honest, and I had to pick a NIN song for Guitar Hero, it would have been something off The Downward Spiral. Not because I dislike their Broken EP, which Wish is off of, but because the guitar on Broken was pretty much all w ritten by Trent Reznor, who doesn't play guitar and admits as much, resulting in a song that's just not much fun to play, even with certain keyboard sections mapped to hammer-ons on the gu itar.

Silversun Pickups – There's No Secrets This Year: I like Silversun Pickups, though I was a little confused at the choice of No Secrets over, say, Future Foe Scenarios. That said, There's No Secrets This Year was a lot of fun to play on guitar, with some tricky chord changes and a surprisingly fun and difficult bridge. It also looks like it'll be a lot of fun to play as a band, and the androgy nous vocals mean another song for girls to feel comfortable singing, which is al ways nice (especially in such a testosterone heavy set).

This stuff might be proggy in nature, but it is for the most part heavy too. A nice bunch of releases from some cool bands.

CD reviews

Del Rey: Immemorial

This bunch are supposedly “post-rockers ”, whatever that is supposed to mean. To me they come across as some damn good heavy melodic progressive metallers. Sure there is other stuff tossed in there, for good measure, but experimental prog works as a classification rather nicely . Arguing over what to call this music is almost irrelevant considering how good it is.

Its epic and expansive in style with anything from Middle Eastern to So uth Asian musical textures making an appearance. While a lot of this sort of kit chen sink music is hard to handle and work to listen to, Del Rey do a good job a t making it approachable. There is enough here that the au fait with this sort of thing will enjoy it, but others new to the band will find enough to please th em.

The band have suffered some pretty odd album times with their van stolen tw ice and retrieved. They also managed to get all their gear stolen from their reh earsal space. Yet the band continued to complete their unusual vision of music. Anyway if you have an open mind to music have a listen, you might just enjoy wha t you hear.

James LeBrie: Static Impulse

Yes, its that James LeBrie of Dream T heater and a whole bunch of other projects in prog frame of music. The best know n of which is Mullmuzzer, a band with a daft name, but some great output. Αυτό is LeBrie's exploration of modern metal and for the most part it leaves me ab it cold. While LeBrie has the voice to counter the “rough” vocals, its just not what prog fans probably want to hear. The screamo/rough vocals are handled by drummer Peter Wildeor. Be warned this is not a progressive or progressive met al album, it's a modern metal album with a few progressive cues tossed in for good measure. When first listening to this album the screaming does take you by surprise, and not always a pleasant one at that.

This is one of those indulgen ce albums that has some high points but for the most part is a musician messing about with something he is curious about.. Dream Theater fans will find very lit tle on here that will be to their liking. That said there are some decent track s, there is “Who You Think I Am” which channels teen/metal-head angst in ar ather satisfying way. Of course there is a great power ballad to end the whole thing in the form of “Coming Home†which some might consider twee, but this rocker enjoys.

It's a definite mixed bag and probably only really relevant to those who want to have everything the guy has ever done. That said with repeate d listens some of the tracks begin to shine. He was clever enough to make sure t his was not overly indulgent and just a modern metal album in its entirety. I a m sure that LeBrie is just having a good time with this release and could give a toss what we critics think. Just be forewarned it is not what you might be expe cting.

City of Fire: City of Fire

Burton C Bell has a new old band to front. Α fter getting together for a reunion gig in 2008 Fear Factory bassist Byron Strou d and founding member of Caustic Thought, found himself wanting to form new band from what he was hearing on stage. City of Fire is very much a straight ahead m etal band that has elements which are almost European in scope. Its not much lik e the in your face sense of Fear Factory. For one thing this band is far more me lodic than FF.

That said Bell's vocals are distinctive, but he does make sure to get in touch with his sensitive melodic voices often on this release. Quite a bit of this album has an almost hard rock catchiness quality to it. The track called “A Memory” is basically some quite nice progressive metal that could be a found on a whole myriad of good releases of the genre. This whole CD feels like Bell and Stroud stretching their metal wings into areas not normally in th eir comfort zone. There is clear sense of humor about best exemplified by the tr ack “Coitus Interruptus†. “Dark Tides” on the other hand reminds the l istener of Opeth.

This is a solid release from a band packed with some quality musicians. Let's hope its more than just a one album wonder.

Infernaeon: Gen esis to Nemesis

First stand-out on this release is a cover of Metallica's “ Creeping Death” done in a far more deathy style than merely thrash. Oderus Uru ngus of GWAR appears on the track for an extra bit of fun. The has been turned i nto the death metal outing always was meant to be. This lot produce a hybrid of trad Floridian black metal and the more melodic Scandinavian variety, or at leas t that is what they like to think.

Its an amalgam that mostly works and shows a bit of an interesting take on the normal death metal fare. Its extreme metal at its best and most intriguing. The band is all new save for Brian Warner who was formerly a member of Monstrosity. In its history the band have shared a stage w ith the extreme metal elite like Deicide and Malevolent Creation.

This is deat h metal as you expect it to be, but done well. There is enough variety on this r elease to keep all the tracks from sounding samey, as soon often happens on this sort of release. That said some more use of keyboards might have helped in the mix. We shall see where the next release takes them.

Antagonist: World in Decl ine

Two unrelated guys both named Garcia from Southern California producing a melodic brand of metal core. Actually they are probably more technical metal now than they are part of the metal core crowd of bands. There is more skill there than just the constant plod with shouting that sums up most metal core bands. Α new line-up might have helped their transition to a more mature brand of metal.

The band do have a modern vibe about them, but there are also some cracking sol os on tracks like “Sasha Grey”. The solo for that song would put a smile on the face of even the most cynical of old school thrash fan. There seems to be a clear influence on the new wave of thrash on this release, which is not a bad t hing at all. This can only broaden the band's potential fan base. Its not ac ase of bandwagon jumping, just a bit of transition to some more complex than the ir earlier fare.

In a seething pool of modern metal and metal core, Antagonist have enough to rise about the crowded average. This is album with quite a bit go ing for it that deserves the attention of metal heads with a varied taste.

Wolf share: When Above

This is pretty much a one man band led by Frenchman Kadhaas. In fact he plays all the instruments, but this time is joined by Samigina. As y ou would expect with something French its avant garde, experimental and rather p retty odd album. Then again if you have been trolling through a pile of black me tal, this sort of thing can be a welcome break. Continually threading that thin line between genius and madness while avoiding the cul de sac of absolute shite, its an interesting maelstrom.

There is something epic and endearing about trac ks like “ex Nihilo” in its 7 minute grandeur. All but the first track on thi s release are over 6 minutes and that is so that band can guide you on the weird and wonderful journey they have planned for you. As with much of the avant gard e you have no bloody idea where you have been at the end of it, but the trip is rather interesting nonetheless.

Much of this one man band type black metal is s elf-indulgent tripe, this release is the exception to that rule. There is quite enough to sink your teeth into, if you have the time and the patience. Batshit n uts to most, there is something for musical curious hidden in each of these trac ks.

That is your lot this week. As always stay safe and rocking, no matter wher e you end up in your travels.

View the original article on blogcritics.org

As a professional wrestler for World Wrestling Entertainment (WWE), John Cena has won multiple world championships. As a film actor, he has starred in two big-budget ed actions films. As a musician, his first rap album You Can't See Me debuted at a top 20 spot on the Billboards Chart.

Having achieved all that, the idea of taking on the role of a less-than-heroic character in a family drama may appear to be an pretty odd album and arbitrary career choice.
Nevertheless, that's p recisely what Cena does with “Legendary,” the latest production from WWE stu dios, the studio behind Cera's previous films “The Marine” and “12 Round s.”

“It was actually a lot easier than all the action stuff,” Cena says in a phone interview with the Wheel. “It was a really fun time and ended up be ing a fantastic picture.”

Set in a blue-collar small town in Oklahoma, “Leg endary” centers on a bright high-school student named Cal Chetly (Devon Graye, “Call of the Wild†).
Despite his small stature, Cal decides to try out for his school's wrestling team.

In addition, Cal uses his newfound involvement in wrestling to reconnect with his long-time estranged brother Mike (played by Cena), a former all-star wrestler himself.

Caught up in circulation for years, the script — penned by actor John Posey — steadily built a reputation as on e of the best, unproduced scripts in Hollywood. The script eventually found its way to WWE studios, which brought it to the attention of Cena.

“I really was interested in the script,” Cena said. €œAs I read it, I really fell in love w ith the story — because of the high school athletics and [because] it had an i nteresting family dynamic in it. I really was just taken by the whole story, not even necessarily the part I was cast for. [It] read so well.”
In Mike Chetly , Cena found a role quite different from the tough-as-nails action heroes he has played in his previous films for WWE Studios.

Portraying a man crippled by hi s own sense of grief and self-hate, Cena sought to prove himself as a capable dr amatic performer.

“I think people were worried about my expectations and how I would take to it,” he explained. “But I knew it was something I was capab le of, and I knew all I needed was a chance, and I'd be just fine.”

Indeed, with his stern face and slow, gruff delivery, Cena perfectly embodies the chara cter of a man burdened beneath the weight of his personal demons. He more than h olds his own when sharing the screen with Oscar-nominated veteran Patricia Clark son, who plays his mother.

Though not the main character of the film, Cena's performance and the gravitas he brings to the role prove essential to the succe ss of the story's emotional core.

Aside from the obvious emotional hurdles, h owever, both Cena and Graye had to face some physical ones as well.

In prepara tion for the film's wrestling scenes, Cena and Graye underwent training to per fect the kind of amateur wrestling techniques that would typically be used at hi gh-school level competitions. Cena was particularly impressed with the gradual p rogression of his young co-star.

â œI really liked to watch the development of Devon,†he said. “[He is] fairly unathletic by trade but ended up being pret ty good by the end of the movie. He really worked his butt off and really did qu ite a good job. It was really fun to watch him evolve.”

While Cena intends to continue his career in acting, he also has no plans of pushing his wrestling ob ligations to the side, stating that he's perfectly comfortable with “pulling the schedule on both ends. €

Cena is perfectly aware of the perception certai n people may have towards both him and the WWE Studio. It is a position he hopes to modify with future WWE projects.

“That classification is there whether I worry about it or not,” he says.
“The cool thing is when we do projects lik e this and it comes out to surprise everybody. Hopefully, in the very near futur e â ” the WWE has 9 film coming out in the next few years—they'll be able to change that preconceived notion that sports entertainment is just geared for a certain role in the movies and that's it.”

For now, Cena is remaining busy. Besides making the publicity rounds for “Legendary,” he is currently focuse d on keeping his tour schedule for the fall season of WWE.

In October, he will be heading to Albuquerque, NM to begin filming his next WWE film “Blood Bro thers.”

According to an explanation provided by Cena, the story involves t hree quarrelsome brothers who must come together and coexist to form a family bu siness.

Cena will also be lending his talents to the independent, made-for-tel evision comedy “Fred: The Movie,” set to premiere on the Nickelodeon channe l later in September.

Between demonstrating his skills on the mat and in front of the camera, Cena has established his image as a performer of incredible rang e and work ethic.
Whereas the path to stardom can often be rife with obstacle, Cena emerges as a figure completely comfortable with his image.

Such is the tru e stuff of Legends.

— Contact Mark Rozeman