Διασκέδαση με το blog αϋπνία

Τόσο εύκολο όσο μπορεί να είναι να ληφθούν Sufjan Stevens για δεδομένος τώρα, το 2005 το άλμπουμ του επανάσταση "Illinois" παραμένει ένα εκτεταμένο αριστούργημά ότι τις περισσότερες φορές επιτυγχάνει δεν φιλόδοξους στόχους της. Δεν είναι καμία κατάπληξη, λοιπόν, ότι ουδέποτε ο τύπος υπαινίχτηκε σε ποια κατεύθυνση θα μπορούσε να πάει στην επόμενη. Πήρε Stevens λίγο περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστούν στην προσφάτως ανευρεθείσα φήμη του και οι συναφείς προσδοκίες της από ό, τι πήρε γρήγορα πολλαπλασιάζοντας τους οπαδούς του να προσαρμοστεί στην οικεία, προσιτή, περίπλοκα ενορχήστρωσε κόσμο που δημιούργησε.

Stevens «just-κυκλοφόρησαν το" The Age of ADZ, "ωστόσο, μπορεί να είναι ένα άλλο θέμα εξ ολοκλήρου. Γεμάτη με ψηφιακό θόρυβο, πυκνή ρυθμίσεις και λίγες παραχωρήσεις στην όμορφη λαϊκή θάλαμο που Stevens είναι περισσότερο γνωστή για την, είναι μια γενναία, σύγχυσης και εντελώς ασυμβίβαστη εργασίας. Είναι, επίσης, σε τελική ανάλυση μια τρέλα, και ένα αρκετά περίεργο θεμέλιο άλμπουμ για μια περιοδεία.

Στην πραγματικότητα, Stevens πήρε αρκετά στα μισά λεπτά μέσω sold out του, όπως το Σικάγο Θέατρο Παρασκευή το βράδυ για να εξηγήσει ευσυνείδητα (και βράδυ), την έμπνευση του άλμπουμ - τα έργα του σχιζοφρενική outsider καλλιτέχνη Royal Robertson - αλλά η εξήγηση δεν έκανε την παράξενη, ασύμφωνα , αποδομείται sci-fi R & B του Stevens και 10-μέλος της μπάντας του, το πιο εύκολο να κατανοηθεί. Blurting synths και ακμάζουσα τύμπανα abutted χαλαρά το χάλκινο "Too Much". Cascading φωνητικές αρμονίες συναγωνίζονταν herky-τράνταγμα κτυπά στο "Get Real Get Right". Το έπος "Αδύνατο Soul", ακόμη και τολμούσε ξεσπάσει Auto-συντονιστείτε επιπτώσεις στη μέση της prog απόλαυση, αλλά Stevens, προς τιμήν του, ποτέ δεν ενέδωσε στην ειρωνεία, ακόμη και δεδομένου ότι ταιριάζει το casual pop-και-lock κινήσεις των χορευτών του.

Ναι, είχε χορευτές, οι οποίοι, μαζί με τη μέτρια παρουσίαση πολυμέσων, που συχνά τη νύχτα να φαίνεται λιγότερο σαν μια συναυλία και περισσότερο σαν ένα έργο τέχνης επιδόσεις ή avant-garde όπερα. Περισσότερη δύναμη σε αυτόν για να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, αλλά αναρωτιέται κανείς τι πωλήσεις των εισιτηρίων θα μπορούσε να έχει σαν είχε οπαδούς γνωστό τι ακριβώς ήταν για.

Κατόπιν πάλι, "Illinois" σαφώς παραμένει αγαπημένη αρκεί το γεγονός ότι οι ίδιες αυτές οι ανεμιστήρες είναι πρόθυμοι να δώσουν Stevens μεγάλη ευελιξία. Πράγματι, το μόνο που χρειάστηκε ήταν η anthemic πλήθους pleaser "Σικάγο" και το encore δακτυλιωτές " Casimir Pulaski Day "και" John Wayne Gacy Τζούνιορ "για να το κάνουν να φανεί σαν το προηγούμενο 90-λεπτά της τρέλας δεν είχε ακόμη συμβεί.

ctc-live@tribune.com